« Het is nooit te laat om een gelukkige kindertijd te hebben”

"Deze zin va mijn docente, Miriam Pfeiffer, heeft me vergezeld tijden het eerste jaar van mijn vorming in de Feldenkrais Methode.

Later heb ik vernomen in welke extreme en gruwelijke omstandigheden zijzelf haar kindertijd had beleefd en heb ik bij mijzelf gedacht dat, als zij erin geslaagd was om dat niet alleen te overleven, maar ook om die buitengewone en sprankelende dame van 75 te worden - voor wie de titel “oude dame” ontoereikend was omdat ze zo straalde van jeugd - dat alles dan mogelijk was….

We kunnen het verleden niet veranderen, maar we kunnen ons nu de middelen geven om het niet te herhalen.

Op het moment dat het telkens evidenter wordt dat we niet bestaan als afzonderlijke entiteiten, los van elkaar, maar dat alles een invloed heeft op alles, de kleinste van onze individuele keuzes op het geheel…, is er ook een trend die ons aanspoort om ons steeds meer van elkaar te verwijderen: Vlamingen van Walen, autochtonen van vreemdelingen, katholieken van moslims, …
En dit alles uit naam van vroegere kwetsuren en angst voor de toekomst.

Feldenkrais had zijn methode bedacht als een middel voor de mensheid om te handelen in het heden, om het creatieve potentieel van onze hersenen op te wekken, om onze mogelijkheid om onszelf telkens nieuwe vragen te stellen te ontwikkelen, en om op elk moment nieuwe antwoorden te creëren.
En dat begint niet bij grote filosofische vraagstukken, maar bij concrete vragen, in het leven van alle dag."

Catherine